Een lach en een traan staan heel vaak vooraan,
ze horen ook bij het leven
Dit clowntje wil zijn lach dan ook heel graag aan jou geven !
Als alles niet gaat niet zoals jij het wil
sta je er alleen wat langer bij stil .
Straks gaan de knopjes weer ontluiken
en kun je bijna de bloemen weer ruiken !
De sombere dagen zijn dan weer voorbij ,
de blauwe druifjes staan weer op een rij
Denk hieraan zoals een kind zijn eerst stapjes zet . En denk... hoera ik heb het weer gered.
De zon gaat weer schijnen , maar ook deze dag gaat weer voorbij !
Nog even geduld en dan is het weer mei !!!!!!!!
ze horen ook bij het leven
Dit clowntje wil zijn lach dan ook heel graag aan jou geven !
Als alles niet gaat niet zoals jij het wil
sta je er alleen wat langer bij stil .
Straks gaan de knopjes weer ontluiken
en kun je bijna de bloemen weer ruiken !
De sombere dagen zijn dan weer voorbij ,
de blauwe druifjes staan weer op een rij
Denk hieraan zoals een kind zijn eerst stapjes zet . En denk... hoera ik heb het weer gered.
De zon gaat weer schijnen , maar ook deze dag gaat weer voorbij !
Nog even geduld en dan is het weer mei !!!!!!!!
Hij alleen kent al je zorgen ,
Hij alleen kent al je verdriet ,
zorgt ervoor er is een morgen
ook al je zelf geen uitweg ziet !
Hij is een rustpunt in je leven,
Hij wil jou de vrede geven,
Hij dringt zich niet , op je mag bij hem kiezen
Probeer hem alleen niet te verliezen !
Op hem kun je steunen in moeilijke dagen
Hij zal van jou nooit een tegenbod vragen
Ben je bedroeft stort je hart uit bij hem ,
Hij zal altijd luisteren naar je stem !
Hij alleen.
Straks.....
Geschreven door Jannie Ringelberg.
Geschreven door Jannie Ringelberg.
Back.
Index.
Next.
Wonderen van iedere dag !
Je wordt wakker, het wordt al licht. Je kijkt opzij en ziet zijn slapende gezicht. Je stapt uit bed en voelt geen pijn vandaag,
nou ja een beetje, maar gelukkig erg vaag. Je maakt samen een ontbijtje klaar, kookt eitjes zacht maar niet te gaar. Je tafelt na en kletst gezellig met elkaar, het lijkt zo gewoon.........maar dat is niet waar! Het zijn de wonderen van iedere dag, waar je soms bij stil moet staan en niet vergeten mag!!! Het dagelijkse leven, wat we zien als een normale zaak, is voor anderen vaak een bovenmenselijke taak!
nou ja een beetje, maar gelukkig erg vaag. Je maakt samen een ontbijtje klaar, kookt eitjes zacht maar niet te gaar. Je tafelt na en kletst gezellig met elkaar, het lijkt zo gewoon.........maar dat is niet waar! Het zijn de wonderen van iedere dag, waar je soms bij stil moet staan en niet vergeten mag!!! Het dagelijkse leven, wat we zien als een normale zaak, is voor anderen vaak een bovenmenselijke taak!
In de krant zie je in een oogopslag, dat er voor anderen wel rampen zijn iedere dag ! In heel de wereld is narigheid en verdriet en pijn , vaak komt er iets onverwachts, dat blijkt. En soms zijn er van die dagen, dan stel je steeds dezelfde vragen. Wie , wat, waarvoor, je kunt het niet bevatten ! Een voorbeeld........waarom wilden ze sterven als ratten ? Die piloten die de 11de september het World Trade Centre binnenvlogen ? Hoe fanatisch moet je zijn ; wie of wat heeft hen hiertoe bewogen? Mensen gilden, renden, biddend voor hun leven, duizenden stierven, anderen hielpen , zonder op te geven !
Je wordt wakker, het wordt al licht. Je kijkt opzij en ziet zijn slapende gezicht. Je doezelt nog wat en ligt na te dromen. En weet dat wonderen vaak vanzelf komen. Gezondheid, liefde, vriendschap, welvaart, zaken die het leven mooi maken , zijn het waard...te streven naar saamhorigheid, met nu en dan een goede daad , een luisterend oor, een helpende hand, een goede raad voor iemand die dat nodig heeft vandaag ! Dan te handelen is toch niet te veel gevraagd? Wonderen vinden we zo gewoon.....alsof je op ze rekent, ze zijn er steeds........maar is 't wel...zo vanzelfsprekend
Auteur Marga Dobma-Wijbenga
Wattenkind !
Voor 1980 geboren??
Bent u ook zo'n zacht wattenkindje?
Hoe is het in godsnaam mogelijk dat wij als geborenen in de 40-er/50-
er jaren, nog leven? Volgens de theorieën anno 2004 zouden we toch
al lang dood moeten zijn?
Wij zaten in auto's zonder veiligheidsstoeltjes, gordel of airbag.
Onze bedden en speelgoed waren geschilderd met verf vol lood en cadmium.
Boven aan een trap was geen hekje; wie te ver ging kukelde naar
beneden.
Als je wakker werd in bed hoorde niemand dat, en als er echt iets
was moest je hard schreeuwen voordat je ouders het merkten.
Flessen met gevaarlijke stoffen en alle apotheekflessen konden we
gewoon met onze handjes en beperkte motoriek openen. Poorten en deuren
gingen gewoon dicht en als je met je vingers er tussen zat waren ze weg.
Op de fiets zat je achterop met je gat op de bagagedrager en probeerde je vast te houden aan de schroefveren van het zadel voor je. Een helm hadden ze nog niet eens op een bromfiets, laat staan op een fiets. Water dronken we uit de kraan, niet uit een fles. Brood stond stijf van conserveringsmiddelen, na twee weken was een Bums nog net zo vers als in de winkel. Kleur en smaakstoffen moeten ook toen al bestaan hebben, want zo rood, groen of geel als die limonade toen
was, zie ik ze nu echt niet meer.
Een kauwgom legde je 's avonds op het nachtkastje en stak je 's morgens weer in je mond. Op school hadden ze maar één maat bank en met zo'n heerlijk gevaarlijke klep eraan.
Schoenen waren meestal al ingedragen door broer, zus, neef of zo, en ook je fiets was of te groot of te klein. Een fiets had geen versnellingen en als een band kapot was leerde je vader je zo snel mogelijk om hem zelf te plakken.
We gingen 's morgens weg van huis en we kwamen terug als de straatverlichting aan ging. Niemand wist in de tussentijd waar we waren ....we hadden geen GSM mee! Het bos of een park was een plek om te spelen en geen vieze mannetjes verzamelplek.
Als we naar een vriendje gingen, liep je er gewoon naar toe, je hoefde niet aan te bellen en ook geen afspraak te maken. Er ging ook geen volwassene met je mee. Wij aten ook al koekjes en kregen brood met veel boter en werden toch niet dik.
We dronken uit dezelfde fles als onze vrienden en niemand werd er ziek van. Wij hadden geen Playstation, Nintendo, X-box, 64 televisiezenders, videofilms, dvd, surround sound, eigen televisie's,
computer of internet. Wij hadden VRIENDEN !
De televisiezender begon pas om 18.00 uur. Dan kwam een uurtje wat leuks voor kinderen en oh wee als je daarna durfde op te staan om op een knopje van een andere zender te duwen (die zaten aan het toestel vast). Pa bepaalde wat en hoe lang je daar naar keek.
We hebben ons gesneden, botten gebroken, tanden uitgevallen en hier
werd niemand voor naar de rechter gesleept. Dat waren gewoon 'ongelukken' en soms kreeg je er ook nog zelf een extra pak slaag voor.
Wij vochten en sloegen elkaar soms bont en blauw, er was geen volwassene die zich er druk over maakte, laat staan een dat je een lieveheersbeestje op je jas knoopte.
Pedagogisch verantwoord speelgoed maakten we zelf; met stokken sloegen we naar ballen, we bouwden zeepkisten en merkten onder aan de berg , dat we de rem vergeten waren. We voetbalden op straat, en alleen wie goed was mocht mee doen , wie niet goed genoeg was moest maar blijven kijken en leren
omgaan met teleurstellingen.
Op school zaten ook domme kinderen. Zij gingen en kwamen op dezelfde tijd als wij en kregen de zelfde lessen. Zij deden soms een klas nog een jaar en daarover waren ook geen discussies op ouderavonden. De meester had altijd gelijk.
We smeerden onze boterhammen zelf , met een grote mensen mes, en als je ze vergeten was kon je op school niets kopen! Als je de korst niet at had je een beetje meer honger de rest van de dag.
Wij gingen met de fiets naar school , helemaal zelf, ook in de winter! Als je moeder aan de huisdeur naar je zwaaide was je een watje ! Als je problemen veroorzaakt had waren je ouders het eens met de politie.
Ze kwamen wel om je te halen, maar niet om je er uit te lullen. Onze daden hadden consequenties. Dat was duidelijk en je kon je niet verstoppen. Wij hadden vrijheid , mislukkingen, succes EN verantwoordelijkheid.
We hebben moeten leren er mee om te gaan. Onze generatie heeft veel mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen, innovatief bezig zijn en daarbij risico durven nemen en instaan voor de gevolgen. Hoor jij ook daar bij?
GEFELICITEERD! WIJ WAREN HELDEN!
Geboren na 1960? NU WEET JIJ, ZACHT WATTENKIND, OOK WEER EENS WAT!
Bent u ook zo'n zacht wattenkindje?
Hoe is het in godsnaam mogelijk dat wij als geborenen in de 40-er/50-
er jaren, nog leven? Volgens de theorieën anno 2004 zouden we toch
al lang dood moeten zijn?
Wij zaten in auto's zonder veiligheidsstoeltjes, gordel of airbag.
Onze bedden en speelgoed waren geschilderd met verf vol lood en cadmium.
Boven aan een trap was geen hekje; wie te ver ging kukelde naar
beneden.
Als je wakker werd in bed hoorde niemand dat, en als er echt iets
was moest je hard schreeuwen voordat je ouders het merkten.
Flessen met gevaarlijke stoffen en alle apotheekflessen konden we
gewoon met onze handjes en beperkte motoriek openen. Poorten en deuren
gingen gewoon dicht en als je met je vingers er tussen zat waren ze weg.
Op de fiets zat je achterop met je gat op de bagagedrager en probeerde je vast te houden aan de schroefveren van het zadel voor je. Een helm hadden ze nog niet eens op een bromfiets, laat staan op een fiets. Water dronken we uit de kraan, niet uit een fles. Brood stond stijf van conserveringsmiddelen, na twee weken was een Bums nog net zo vers als in de winkel. Kleur en smaakstoffen moeten ook toen al bestaan hebben, want zo rood, groen of geel als die limonade toen
was, zie ik ze nu echt niet meer.
Een kauwgom legde je 's avonds op het nachtkastje en stak je 's morgens weer in je mond. Op school hadden ze maar één maat bank en met zo'n heerlijk gevaarlijke klep eraan.
Schoenen waren meestal al ingedragen door broer, zus, neef of zo, en ook je fiets was of te groot of te klein. Een fiets had geen versnellingen en als een band kapot was leerde je vader je zo snel mogelijk om hem zelf te plakken.
We gingen 's morgens weg van huis en we kwamen terug als de straatverlichting aan ging. Niemand wist in de tussentijd waar we waren ....we hadden geen GSM mee! Het bos of een park was een plek om te spelen en geen vieze mannetjes verzamelplek.
Als we naar een vriendje gingen, liep je er gewoon naar toe, je hoefde niet aan te bellen en ook geen afspraak te maken. Er ging ook geen volwassene met je mee. Wij aten ook al koekjes en kregen brood met veel boter en werden toch niet dik.
We dronken uit dezelfde fles als onze vrienden en niemand werd er ziek van. Wij hadden geen Playstation, Nintendo, X-box, 64 televisiezenders, videofilms, dvd, surround sound, eigen televisie's,
computer of internet. Wij hadden VRIENDEN !
De televisiezender begon pas om 18.00 uur. Dan kwam een uurtje wat leuks voor kinderen en oh wee als je daarna durfde op te staan om op een knopje van een andere zender te duwen (die zaten aan het toestel vast). Pa bepaalde wat en hoe lang je daar naar keek.
We hebben ons gesneden, botten gebroken, tanden uitgevallen en hier
werd niemand voor naar de rechter gesleept. Dat waren gewoon 'ongelukken' en soms kreeg je er ook nog zelf een extra pak slaag voor.
Wij vochten en sloegen elkaar soms bont en blauw, er was geen volwassene die zich er druk over maakte, laat staan een dat je een lieveheersbeestje op je jas knoopte.
Pedagogisch verantwoord speelgoed maakten we zelf; met stokken sloegen we naar ballen, we bouwden zeepkisten en merkten onder aan de berg , dat we de rem vergeten waren. We voetbalden op straat, en alleen wie goed was mocht mee doen , wie niet goed genoeg was moest maar blijven kijken en leren
omgaan met teleurstellingen.
Op school zaten ook domme kinderen. Zij gingen en kwamen op dezelfde tijd als wij en kregen de zelfde lessen. Zij deden soms een klas nog een jaar en daarover waren ook geen discussies op ouderavonden. De meester had altijd gelijk.
We smeerden onze boterhammen zelf , met een grote mensen mes, en als je ze vergeten was kon je op school niets kopen! Als je de korst niet at had je een beetje meer honger de rest van de dag.
Wij gingen met de fiets naar school , helemaal zelf, ook in de winter! Als je moeder aan de huisdeur naar je zwaaide was je een watje ! Als je problemen veroorzaakt had waren je ouders het eens met de politie.
Ze kwamen wel om je te halen, maar niet om je er uit te lullen. Onze daden hadden consequenties. Dat was duidelijk en je kon je niet verstoppen. Wij hadden vrijheid , mislukkingen, succes EN verantwoordelijkheid.
We hebben moeten leren er mee om te gaan. Onze generatie heeft veel mensen voortgebracht die problemen kunnen oplossen, innovatief bezig zijn en daarbij risico durven nemen en instaan voor de gevolgen. Hoor jij ook daar bij?
GEFELICITEERD! WIJ WAREN HELDEN!
Geboren na 1960? NU WEET JIJ, ZACHT WATTENKIND, OOK WEER EENS WAT!
Ik ben met jou .
Ik hou van jou .
Voor hoe lang?
De tijd tikt, ik ben bang .
Bang om je kwijt te raken ,
als een roos in de winter.
Kon ik het maar zomer maken .
Al die mensen om ons heen.......
Ik zou willen dat iedereen verdween .
Alleen jij en ik samen.
Ik kijk naar buiten, beslagen zijn de ramen .
Sneeuw,een bliksem,een donder ,
hopen,hopen,hopen op een wonder !
Ik doe mijn best , zal er alles aan doen .
Het mag niet worden zoals toen.....!
Ik hou van jou .
Voor hoe lang?
De tijd tikt, ik ben bang .
Bang om je kwijt te raken ,
als een roos in de winter.
Kon ik het maar zomer maken .
Al die mensen om ons heen.......
Ik zou willen dat iedereen verdween .
Alleen jij en ik samen.
Ik kijk naar buiten, beslagen zijn de ramen .
Sneeuw,een bliksem,een donder ,
hopen,hopen,hopen op een wonder !
Ik doe mijn best , zal er alles aan doen .
Het mag niet worden zoals toen.....!
Jij & ik !
Geschreven door Sabine.
"De buis "is meer voor mij gaan leven.
In woord En beeld volgt zij mijn wil.
De opdracht die ik heb gegeven,
toont zij direct , helder en stil.
`K speel met figuren, letters, woorden
en het technisch kille wonderkind,
doet mij weer reizen , fataseren.......
En bij 't gevoel van het beheren ,
ik creatief mijn rust nu vind.
En ook mijn vrouw is meer gelukkig,
( ik ben nu vaker, langer thuis ) .
In vrijheid heb ik mijzelf gebonden.
Aan mijn computer , thuis en "buis ".
In woord En beeld volgt zij mijn wil.
De opdracht die ik heb gegeven,
toont zij direct , helder en stil.
`K speel met figuren, letters, woorden
en het technisch kille wonderkind,
doet mij weer reizen , fataseren.......
En bij 't gevoel van het beheren ,
ik creatief mijn rust nu vind.
En ook mijn vrouw is meer gelukkig,
( ik ben nu vaker, langer thuis ) .
In vrijheid heb ik mijzelf gebonden.
Aan mijn computer , thuis en "buis ".
De buis.
Auteur Hein Quinten uit Goirle .
's Avonds , als ik slapen ga , volgen mij 16 engeltjes na.
2 Aan mijn hoofdeind, 2 Aan mijn voeteind .
2 Aan mijn rechterzij , 2 aan mijn linkerzij .
2 Die mij dekken , 2 die mij wekken .
2 Die mij leren , den weg des Heren .
2 Die mij wijzen , naar 's Hemels paradijzen !
2 Aan mijn hoofdeind, 2 Aan mijn voeteind .
2 Aan mijn rechterzij , 2 aan mijn linkerzij .
2 Die mij dekken , 2 die mij wekken .
2 Die mij leren , den weg des Heren .
2 Die mij wijzen , naar 's Hemels paradijzen !
Ouderwets kindergebedje voor het slapen gaan.
Auteur onbekend.
Auteur onbekend.
