Wat was ik trots mijn lieve meid , toen ik jou op de wereld bracht,
jij was zon mooi kind, jij was het mooiste van t hele land.
En zo slim keek jij de wereld in met af en toe een lieve lach,
ik was de gelukkigste moeder van t hele land.
Wat waren dat toch mooie jaren mijn lieve dochter ,
jou te zien opgroeien als een flinke meid .
Ik moest na mijn scheiding gaan werken voor jou en mij ,
maar voor jou mijn kind deed ik je alles wat je maar kon........
als jij maar gelukkig was , was ik het ook !
Nu ben jij volwassen, het is vlug gegaan,
ondanks mijn waarschuwingen ging jij je eigen foute weg .
Een foute vriend , die loog en dronk .....dat deed jou toch ook pijn ?
En ik die zo veel van jou hield , voelde mij machteloos daarbij.
Dikwijls vraag ik mij nog af, waar is het toch zó fout gegaan,
het doet pijn, te zien hoe je kind zijn eigen graf graaft.
Mijn lieve meid die is er niet meer !
Het doet verdriet , al wordt het elk jaar minder want......ik zie je nu al bijna 20 jaar niet meer !
Eens komt de tijd en die komt steeds dichterbij , dat ik er niet meer ben.
Doet jou dat dan ook geen pijn , ben jij zó hard ?
Ik kan dat niet begrijpen , als kind was jij een schat.
Ik weet wie ik ben , maar vraag mij nu af wie en wat voor mens was jij ...........die ik toch het leven gaf ?
Toen je vond wat je blijkbaar zocht , besefte je toen ook wat je verloor ?
Jouw moeder en de liefde van jouw Mamske.
Ik zou zo graag alle woorden vinden , die er zijn , om jou te kunnen zeggen wat échte liefde is en échte pijn !