Op een dag nam jij afstand , afstand van mij en jouw thuis.Op een dag was er een afstand alsof het vanzelfsprekend voor je was , dat je brak met mij , mijn liefde en .......jouw thuis.
Op een dag was er die afstand ......en niet meer samen lachen , samen huilen ....met jou was dat alles weg.
Maar al zien we elkaar nu al bijna 19 jaar niet meer.......en doet het al veel minder pijn.
De tijd die wij wel samen deelden , blijft voor mij een herinnering zó mooi en fijn ! Blijkbaar betekende ik voor jou niks , onbegrijpenlijk voor iemand die moeder is !!!
Op een dag kom jij mij misschien tegen ...... durf jij mij dan in de ogen te kijken mijn kind ?
Ik denk het niet , want jij zal dan de pijn zien.....die je mij hebt aangedaan. Of ben je nu zó onverschillig , dat je die pijn in mijn ogen niet eens ziet ?
Ach ik ken je nu niet eens meer , je was 25 , nu bijna 44 jaar..... een vrouw misschien maar je bent geen moeder ik denk vaak had ze ook maar een kind gehad.
Daarom zal jij ook nooit mijn pijn begrijpen , en beseffen wat ik voor jou heb gedaan . Nee , dankbaar hoef jij niet te wezen , ik heb het met een hart vol liefde voor jou mijn kind gedaan ! Maar steek je kop niet in het zand en lieg niet tegen iedereen , bekijk jezelf eens .....en zie wat je van je leven hebt gemaakt ? Was dat wat je wilde , dat niks je meer raakt ? Lekker overschillig leven , gewoon met een hart van steen? Of kun je gewoon gelukkig wezen ? Zonder warmte en liefde om je heen ?