gedichten pag.20

Toen de eerste rimpels kwamen was ik nogal in paniek
Ik heb mijn face toen laten liften in een prijzige kliniek
Nou, mijn man vond het fantastisch
mijn gezicht was weer elastisch
Niks geen rimpels, niks geen vouwen!
Net zo glad als bij ons trouwen
Tot mijn vriendin zei "het is gek...
maar jouw kop past niet meer bij je nek".
Ach het was een kleine ingreep, want ze trekken dit dus strak
en ze geven hier een sneetje, anders krijg je dáár een zak.
Nou mijn man was heel tevreden
over wat ze met me deden
Maar de plastisch chirurg zat nog met mijn borsten in z'n maag
want die zaten volgens hem veel te laag.
Toen ze waren opgehesen, leken ze een beetje klein
maar met siliconenvulling mochten ze er best weer zijn.
Nou ik zag mijn man ontvlammen
want ik had dus zulke prammen
toen op een avond na het vrijen
keek hij peinzend naar mijn dijen
en al had ie geen duidelijke kritiek
ik ging toch weer terug naar de kliniek.
ik had trouwens ook een buikje, dus na enig overleg
liet ik dat meteen ontvetten, ze zuigen dat in no-time weg.
Om tegelijkertijd mijn billen
Minstens zóóó'n stuk op te tillen.
Ik was op ieder feestje weer in tel
maar zat onderhand wel heel strak in mijn vel.
Mijn man voelde zich naast mij niet meer zo op zijn gemak.
Want op straat riepen jongens "ga je lekker ouwe zak".
Nou toen kocht ie een toupetje
En een veel te strak korsetje.
Hij ging wandelen en trimmen
en in het fitnesscentrum gymmen.
En maandenlang deed hij een rigoureus dieet
tot hij zomaar in de sauna overleed!
Nou, daar stond ik op het kerkhof mooi te wezen aan het graf.
Maar nu hij me niet meer zien kan is de aardigheid eraf.
Ik laat nu de kwabben zwellen
en ik zal u wat vertellen...
Dames laat je niet verlakken
laat de boel toch rustig zakken.
Want met gladgestreken nekken
valt het leven niet te rekken!
Koester buik en onderkinnen
want uw schoonheid zit van binnen!
Vertelt u dat maar aan uw man
anders komen er maar ongelukken van!

Een klein lief meisje stond onder een luifel. Ze had juist boodschappen gedaan in de supermarkt, met haar mama. Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld.
Het stortregende buiten. Je weet wel, dat soort regen dat goten en afvoerputjes doet overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had om de straal wat zachter te zetten. We stonden allemaal onder deze luifel aan de ingang van de supermarkt. We wachtten, sommigen geduldig, anderen "geïrriteerd", omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid.
Ik ben altijd wat dromerig als het regent. Ik verdwijn in het geluid en in het gezicht dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt.
Herinneringen van "rennen en spetteren" als een "kind" zo zorgeloos spelen in je gedachten, als een welkome onderbreking van een voorbije dag met zorgen en stress...
Haar stem was zo mooi toen het de hypnotische trance onderbrak, waar we allemaal in gevangen zaten, "Mama, laten we door de regen gaan rennen," zei ze. "Wat?" Vroeg Mama. "Laten we door de regen gaan rennen!" Herhaalde ze. "Nee, lieverd. We wachten dat het wat minder wordt" antwoordde mama. Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde: "Mama, laten we door de regen gaan rennen." "We worden doornat als we dat doen," zei mama. "Nee, dat zullen we niet, mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen" zei het meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok. "Vanmorgen? Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden worden?" Het meisje zei kalmpjes: "Weet je dat niet meer? Toen je met papa praatte over zijn kanker, toen zei je, "Als we hier doorheen geraken, samen, komen we door alles heen!"
Iedereen was opeens muisstil. Ik zweer dat je niets anders hoorde als de regen. We stonden allemaal doodstil. De volgende minuten kwam er niemand en ging er niemand weg.
Mama dacht even na over wat ze zou antwoorden. Sommigen zouden het weglachen of haar voor gek uitmaken. Sommigen zouden zelfs negeren wat ze zei. Maar dit was een moment van affirmatie in een kinderleven. Een moment van onschuldig vertrouwen, dat wanneer het gevoed en verzorgd wordt, zal bloeien in geloof in de goede dingen en de hoop van het leven.
"Lieverd, je hebt gelijk. Laten we door de regen rennen. Als het zo moet zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden, wel, ...dan hadden we misschien juist een wasbeurt nodig," zei mama. Daar gingen ze. We stonden daar allemaal te kijken en te lachen, toen ze daar vooruit sprongen tussen de auto's door, en jawel, door de plassen. Ze hielden hun boodschappentassen boven hun hoofd voor het geval dat. Ze werden doornat.
Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden en lachten als kinderen onderweg naar hun auto's. En ja, ik ook. Ik rende en werd nat. Ik had ook een wasbeurt nodig. Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je gezondheid wegnemen. Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen wegnemen...
Vergeet daarom niet om "tijd" te maken en de gelegenheden te pakken om elke dag herinneringen te maken. Voor alles en voor elk doel onder de hemel is er een seizoen en een tijd. Bewaar de zonnige dagen voor de donkere momenten.
Een vriendin zond mij deze boodschap om mij te herinneren aan "het" leven en de waarden in het leven... Samen een glaasje wijn, een frisse pint, een gezellige BBQ onder buren en vrienden, een terrasje, genietend van de dagelijkse dingen, een beetje humor... Ik hoop dat je het apprecieerde.
IK HOOP DAT JE STEEDS DE TIJD NEEMT OM DOOR DE REGEN TE RENNEN.
Ze zeggen dat het een minuut duurt om een speciaal persoon te vinden, een uur hen te waarderen, en dag om van hen te houden, maar een heel leven om hen te vergeten.
Stuur dit naar mensen die je nooit zal vergeten en vergeet niet om het ook naar de persoon te sturen die het naar jou gestuurd heeft. Het is een korte boodschap om ze te laten weten dat je ze nooit zal vergeten. Als je het naar niemand doorstuurt, dan betekent dat dat je gehaast bent.
Neem de tijd om te leven! Houdt contact met je vrienden, je weet nooit wanneer je elkaar nodig hebt.

Iedere eenzame avond, als ik stil lig in mijn bed, prevel ik met gesloten mond dit korte en lief gebed
God zegen al mijn bekende.Waar ze ook moge zijn.
Houdt ze ver weg van ellende,anders heb ik ook zo'n pijn.
En God, er is nog iets waarvan ik hoop dat u dat voor mij doet,
een lastige vraag, 't is niet niets maar zorg dat mijn computer het altijd doet.
Ik weet mijn vraag is een vreemde maar noodzakelijk, wat ik u zweer,
en als ik het niet echt meende vroeg ik het u niet hoor Heer.
Maar dat computerkastje verbergt meer dan een odd en end.
Daar zitten ook al mijn vrienden, in dat kleine compartiment
Ik heb ze goed leren kennen,door de dingen die ik van ze kreeg
en Heer, het wordt dan wennenals mijn computer ineens zweeg.
Door vertrouwen kwamen ze bij me binnen,hetzelfde eigenlijk als bij u.
We sturen elkaar leuke en lieve dingen en onze vriendschap groeide nu.
Alstublieft stop nu voor heel even en laat de andere mensen daar.
Geef allen uit mijn bestand uw zegen die van mij houden en dan ben ik klaar.Laat de liefde groeien tot uw hemeldak,
bij elke en iedere vriend. Zegen elk berichtje in mijn postvak,
elk die het mij zond heeft dat verdiend .Wanneer u uw hemelse lijst opnieuw gaat laden, op uw eigen CD-ROM, zegen dan allen die dit gebed ook baden en zonden naar GOD.com
AMEN