Gedichten.
Geen kind meer !
Je leeft je eigen leven, wat zij er ook van vindt,
je bent allang geen kind meer ....al blijf je ook haar kind !
Je wilt er over praten...maar niet op haar manier,
je zult haar best verdriet doen....maar niet voor je plezier. Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag......
en dan opeens , dan is ie-er, die dag........!
je bent allang geen kind meer ....al blijf je ook haar kind !
Je wilt er over praten...maar niet op haar manier,
je zult haar best verdriet doen....maar niet voor je plezier. Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag......
en dan opeens , dan is ie-er, die dag........!
De dag waarop je moeder sterft , dat jij wordt losgelaten,
en al haar eigenschappen erft die jij zo in haar haatte.
De scherpe tong, de bokkenpruik, de zure schooljuffrouw.....
die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou,
en hoop'lijk ook die andere kant ; de aardige, de zachte....
maar of je die hebt mee geërft valt nog maar af te wachten.
De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn...
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn !
en al haar eigenschappen erft die jij zo in haar haatte.
De scherpe tong, de bokkenpruik, de zure schooljuffrouw.....
die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou,
en hoop'lijk ook die andere kant ; de aardige, de zachte....
maar of je die hebt mee geërft valt nog maar af te wachten.
De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn...
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn !
Wat al die jaren fout ging, komt dan niet meer terecht,
en wat je nog wou zeggen.........blijft eeuwig ongezegd.
De machteloze frasen, van je genegenheid..........en dat het niet HAAR schuld was.....en ook dat het je spijt.......
De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou.....
en dan zo graag nog één keer zeggen zou........!
en wat je nog wou zeggen.........blijft eeuwig ongezegd.
De machteloze frasen, van je genegenheid..........en dat het niet HAAR schuld was.....en ook dat het je spijt.......
De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou.....
en dan zo graag nog één keer zeggen zou........!
De dag waarop je moeder sterft , de dag die al je dagen,
van dan af aan wat grijzer verft....al hou je niets te klagen.
Je hebt je goede vrienden nog , die staan je ook dichtbij,
en als je soms een minnaar zoekt...dan staan ze in een rij.
Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen en niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen ! De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein.........de dag waarna je nooit meer kind zult zijn !
van dan af aan wat grijzer verft....al hou je niets te klagen.
Je hebt je goede vrienden nog , die staan je ook dichtbij,
en als je soms een minnaar zoekt...dan staan ze in een rij.
Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen en niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen ! De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein.........de dag waarna je nooit meer kind zult zijn !
Gezongen door Karin Bloemen ontroerd dit lied mij steeds weer, het waarom.....dat zal U duidelijk zijn na het lezen van mijn andere gedichten.
Tekst dichter : Jan Boerstoel.
Componist : Marnix Busstra.
Componist : Marnix Busstra.
Back.
Index.
Next.
Als tranen een trap konden bouwen en herinneringen een brug , dan klom ik hoog de hemel in
en bracht je terug.
en bracht je terug.
Dit schreef de vader van Jeannine Janssens in zijn maand boekje, ik kreeg het van haar om te plaatsen op mijn site. Bedankt Jannine !
Deze maand is het zeven jaar geleden
dat ik je voor het laatst heb vast gehad;
Met jouw handen in de mijne,
naar je kijkend,
hoe de pijn je had afgemat.
Deze maand is het zeven jaar geleden
dat ik voor het laatst in je ogen keek;
Al je lijden was daarin te lezen
en je was klaar voor de oversteek.
Deze maand is het zeven jaar geleden
dat je stierf toen je in mijn armen lag;
Oh mijn jongen, die machteloosheid
kwam bij mij aan als een donderslag.
Deze maand is het zeven jaar geleden;
ik mis je
je was pas vijftien jaar.
Sylvia 23 april 2003.
7 Jaar !
Woorden kan ik niet vinden
voor de liefde die ik voor je voel;
maar misschien in dit gedicht
weet je wat ik bedoel.
Ik had je toen zo graag willen troosten
maar ik wist niet hoe;
Ik had je zo graag in mijn armen genomen
maar je liet het niet toe.
Ik had je al mijn liefde willen geven
maar botste tegen een muur;
ik wist toen niet meer wat te doen
want om ons heen werd het kil en guur.
Door vallen en opstaan wijzer geworden;
heeft het leven ons veel geleerd.
Jij bent altijd mijn meisje gebleven,
mijn eerst geborene heb ik altijd vereerd.
Je hebt een prachtige persoonlijkheid gekregen
door het harde werken al die tijd;
en ik wil je dit toch even zeggen,
ik ben trots op "mijn grote meid".
Wat de toekomst brengen gaat
niemand kan dat weten;
maar dat ik van je hou
dat moet je nooit vergeten.
kusje,
mama.
Troost.
Sylvia van de Wall.
Leven is LIEFDE.
Leven is PIJN.
Leven is GROEIEN
en........uiteindelijk te worden wie je wilt zijn !
Leven is PIJN.
Leven is GROEIEN
en........uiteindelijk te worden wie je wilt zijn !
Leven.
Auteur onbekend .
Gekregen van Hanneke.
Gekregen van Hanneke.
