Waarom moet ik in deze tijd,
nog meer dan anders aan je denken?
Is het omdat het winter is?
Alles koud en stil daarbuiten,
en in mijn hart een groot gemis?

Want ik heb een kind en toch geen een,
wij krijgen kaarten van iedereen.
Maar die ene kaart voor Kerstmis...
of het nieuwe jaar,zat er ook nu niet bij!
Is er daarom zo koud in mijn hart?

Of is het nu ik ouder word,
en met deze dagen meer dagen ,
meer dan anders aan je denk?
En het tot mij doordringt dat....
het zo zal blijven, en er nooit meer
iets van mijn verdriet om jou valt uit te wissen?

Voel de wind door je haren.
Voel zijn streling langs je gezicht.
Het is een van de gebaren,
de natuur brengt je in evenwicht!
Een zachte tinteling van binnen,
sluit je ogen en geniet.
Voel zijn streling als een openbaring,
van de liefde.......'t heelt de wonden van
jouw verdriet.....die niemand ziet!
Laat je even meenemen,
laat alles los om je heen.
Het is een gevoel voor jou,
even met jezelf alleen.
Dit..........de streling van de wind,
is als de streling die je geeft aan je kind!
Maar nu door de natuur gebracht,
een streling die je voedt met nieuwe kracht!

Misschien.......kan ik eens
weer met en om je lachen.......
gewoon wat met je praten,
misschien.
Zonder dat mijn gedachten
afdwalen en ik de pijn weer voel.
Want dan zal ik onbedoeld mijn
tranen doorlaten,
misschien....!
En die pijn die jij mij deed,
wil ik jou nooit laten zien....
misschien!

Soms in een nacht, denk ik nog aan jou,
hoe het was toen je nog thuis kwam........
en hoe het zou zijn, als je hier weer eens was!

Wat ik met jou beleven zou.....net als vroeger!
Zachtjes mijmer ik door.........je praat met mij,
lacht met mij,stelt mij gerust, ik vind bij jou gehoor!

Maar zachtjesaan verdwijnt jouw beeld,
in de werkelijkheid ging dat supersnel!
Onder invloed van jouw vroegere vriend,
Oneerlijk en gemeen!

De pijn is minder naar zoveel jaar,
maar de heimwee in mijn hart naar jou,
komt met een regelmaat terug.
Soms zomaar in een koude nacht!

Handen heb je om te geven,
van je eigen overvloed.
En een hart om te vergeven,
wat een ander je misdoet.
Ogen heb je om te zoeken,
naar wat mensen nog ontbreekt.
En een hart om iets te zeggen,
wat een ander moed inspreekt.
Schouders heb je om te dragen, zorg en pijn van alleman.
En een hart om te aanvaarden,
wat een ander beter kan.
Voeten heb je om te lopen,
naar een mens die eenzaam is.
Oren heb je om te horen,
naar een mens die vrede is.
En een hart om te geloven,
dat er slechts "een" liefde is.

Het leven heeft mij dag aan dag,
heel duidelijk laten blijken,
de mooiste dingen die je ziet,
zie je ........zonder te kijken !

Ze blijven bij je bovendien,
je hebt ze met je hart gezien !

Ik wil verhalen en gedichten schrijven,
maar mijn hoofd is zo leeg .
Ik wil uren wandelen,
maar mijn voeten doen zo'n pijn .
Ik wil van zoveel mensen houden,
maar mijn hart is soms zo koud .
Ik wil uren huilen, maar mijn tranen zijn verdroogd.
Ik wil nog zoveel tekenen, maar mijn handen trillen zo.
Ik wil nog zoveel dingen, zal ik dan maar minder willen?
En veel meer dingen doen?
Luisteren naar mensen , en naar dieren?
Kijken naar de sterren, voelen aan de wind?
Ruiken aan de geuren, genieten van een kind ,dat in een spel verdwijnt?
De fijne warmte voelen , van een goede vriend?
Ik wil nog zoveel maken en verschrikkelijk veel doen!
Ik wil met zoveel mensen praten en hun ogen laten glimmen!
Ik wil nog zoveel lachen en stralen van geluk!
Gelukkig kan ik veel dingen, al is het niet meer zó veel .
Maar ik blijf vechten en knok door , omdat ik leven wil.

Een lach is mijn leven,
een lach is mijn kracht!

Een traan rolt uit mijn hart
een traan van niet in woorden te uiten smart.

En toch is er de vreugde, de lach in mijn leven,
die mij altijd sterkte zal blijven geven!