Memory 's to ouwer Best Friends whe have lost !
Dennis was een heel bijzondere hond. Het was een echte Mechelse herder, reu en geheel compleet, die wij uit het asiel hebben gehaald op 4januari 1995. Dennis was toen nèt twee dagen 3 jaar oud, want hij was geboren op 2 januari 1992 en overleden op 10 april 2005, dus ruim 13 jaar oud. En dat is behoorlijk oud voor een herdershond.
Op zijn kooi in het asiel hing een biljet waarop stond dat hij een zeer sterke baas nodig had, dat het een dominante hond was en uiterst moeilijk te hanteren. Maar toen wij gingen kijken naar een huisdier, zat hij zo smartelijk te blaffen met zijn beroemde verleidelijke scheve koppie, dat mijn vrouw meteen verkocht was. Zij ging met hem praten en zonder het te vragen stak hij zijn voorpoot door de tralies om haar een "pootje te geven". Vanaf dat ogenblik was het ijs gebroken en haar keuze stond vast: Het moest en zou Dennis worden en geen andere hond. Karoline en ik hadden verder niets in te brengen. En wij lieten het maar zo. Het asiel bleek gelijk te hebben. Dennis was moeilijk ! Hij deed wat hèm het beste uitkwam, luisterde nauwelijks en bij het uitlaten trok hij je van links naar rechts over de weg. Hij was oersterk en wij vochten er niet om om hem uit te laten. Maar mijn vrouw had haar kameraad en liet hem niet in de steek. Met heel veel geduld en vooral liefde wonnen wij pas na zeker anderhalf jaar zijn vertrouwen en werd hij alsmaar liever en meegaander. Soms kwamen de oude nukken nog even boven, maar met aaien, kloppen en praten plus een biskwietje werd dat steeds weer tot een goed einde gebracht. Met het uitlaten moest je bijna tot op het laatst uitkijken met andere grote reuen, vooral als ze zwart waren wilde hij met ze in de clinch. Stapelgek was hij op kleine hondjes, die zag hij als "zijn" puppies, die beschermde hij als het ware. Wij zeiden altijd onder elkaar: Dennis is buiten de moeilijkste hond die je maar kan bedenken, binnen is het de allerliefste, een lammetje die -zo groot als hij was- steeds weer probeerde bij je op de bank op schoot te kruipen. Dan was hij helemaal gelukkig! Als hij de kans kreeg, deed hij "s nachts de slaapkamerdeur open en kroop bij mijn vrouw stiekem op het voeteneind. "s Morgens bij het wakker worden keek hij dan heel schuldig de andere kant op. Hij voelde zich alleen op zijn gemak als zijn "roedel" geheel compleet thuis was. Dus als één van ons nog niet thuis was, dan was hij onrustig en ging steeds onder de deur ruiken. Zeker tien minuten voordat mijn vrouw van haar werk thuiskwam, liep Dennis al heen en weer voor de deur en begon al te kwispelen als zij nog in het begin van de straat was.
Zijn grootste hobby was werken voor de baas: boodschappen naar binnen dragen, zijn speelgoedbeestje ophalen, ballen en stokken ophalen enz. En vooral steeds de bevestiging komen halen dat hij nog lief gevonden wordt. Dat stak hij die grote spitse trouwe hondenkop onder je elleboog door en keek je vragend aan. Als je hem dan aaide en vooral maar zei dat hij braaf en lief is, dan kon je meteen zien dat het de gelukkigste hond van de wereld was...
Al deze eigenschappen zijn helaas herinneringen geworden. Herinneringen die we wat mij betreft warm zullen koesteren in het hart. Voor altijd!
KAREL STAS
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Op zijn kooi in het asiel hing een biljet waarop stond dat hij een zeer sterke baas nodig had, dat het een dominante hond was en uiterst moeilijk te hanteren. Maar toen wij gingen kijken naar een huisdier, zat hij zo smartelijk te blaffen met zijn beroemde verleidelijke scheve koppie, dat mijn vrouw meteen verkocht was. Zij ging met hem praten en zonder het te vragen stak hij zijn voorpoot door de tralies om haar een "pootje te geven". Vanaf dat ogenblik was het ijs gebroken en haar keuze stond vast: Het moest en zou Dennis worden en geen andere hond. Karoline en ik hadden verder niets in te brengen. En wij lieten het maar zo. Het asiel bleek gelijk te hebben. Dennis was moeilijk ! Hij deed wat hèm het beste uitkwam, luisterde nauwelijks en bij het uitlaten trok hij je van links naar rechts over de weg. Hij was oersterk en wij vochten er niet om om hem uit te laten. Maar mijn vrouw had haar kameraad en liet hem niet in de steek. Met heel veel geduld en vooral liefde wonnen wij pas na zeker anderhalf jaar zijn vertrouwen en werd hij alsmaar liever en meegaander. Soms kwamen de oude nukken nog even boven, maar met aaien, kloppen en praten plus een biskwietje werd dat steeds weer tot een goed einde gebracht. Met het uitlaten moest je bijna tot op het laatst uitkijken met andere grote reuen, vooral als ze zwart waren wilde hij met ze in de clinch. Stapelgek was hij op kleine hondjes, die zag hij als "zijn" puppies, die beschermde hij als het ware. Wij zeiden altijd onder elkaar: Dennis is buiten de moeilijkste hond die je maar kan bedenken, binnen is het de allerliefste, een lammetje die -zo groot als hij was- steeds weer probeerde bij je op de bank op schoot te kruipen. Dan was hij helemaal gelukkig! Als hij de kans kreeg, deed hij "s nachts de slaapkamerdeur open en kroop bij mijn vrouw stiekem op het voeteneind. "s Morgens bij het wakker worden keek hij dan heel schuldig de andere kant op. Hij voelde zich alleen op zijn gemak als zijn "roedel" geheel compleet thuis was. Dus als één van ons nog niet thuis was, dan was hij onrustig en ging steeds onder de deur ruiken. Zeker tien minuten voordat mijn vrouw van haar werk thuiskwam, liep Dennis al heen en weer voor de deur en begon al te kwispelen als zij nog in het begin van de straat was.
Zijn grootste hobby was werken voor de baas: boodschappen naar binnen dragen, zijn speelgoedbeestje ophalen, ballen en stokken ophalen enz. En vooral steeds de bevestiging komen halen dat hij nog lief gevonden wordt. Dat stak hij die grote spitse trouwe hondenkop onder je elleboog door en keek je vragend aan. Als je hem dan aaide en vooral maar zei dat hij braaf en lief is, dan kon je meteen zien dat het de gelukkigste hond van de wereld was...
Al deze eigenschappen zijn helaas herinneringen geworden. Herinneringen die we wat mij betreft warm zullen koesteren in het hart. Voor altijd!
KAREL STAS
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Het is een ingrijpende belevenis als je er voor komt te staan. Van tevoren denk je "het staat ons allemaal een keer te wachten", maar als het dan toch nog plotseling je deel is geworden, ziet de wereld er even heel anders uit. Maar een geruststellende gedachte is dat we voor hem gedaan hebben wat we konden, alhoewel ons ook af en toe de gedachte bekruipt van "hadden we eigenlijk niet eerder met hem naar de dokter moeten gaan?" Uiteindelijk is het goed zo; Dennis heeft geen pijn meer en zijn rust en ook binnen het gezin begint de rust weer langzaam terug te keren. En dat moet ook.
Ter nagedachtenis aan mijn lieve vriend Moetsy.
Helen Slaghuis.
Helen Slaghuis.
Hij is er niet meer,ik word er nog steeds aan herinnerd door de lege plekken,waar binnen en buiten zijn mand stond.Branco is een Hollandse Herder,met de ware herdershonden aard.Gehoorzaam ,zonder slaafs te zijn, trouw en aanhankelijk.Maar ook behoorlijk eigenwijs,als hij in het bos een andere kant op wilde,bleef hij staan om mij duidelijk te maken,ik wil die kant op! Maar even zoveel keren heeft hij mij de weg gewezen naar huis ,als ik even het verkeerde pad nam .Ja, schrander was hij op allerlei gebieden.Als er in het bos iets was wat ik niet vertrouwde,riep ik hem aan 'de voet ',dan week hij niet van mijn zijde.Ik denk vaak ,dat een hond jou nog beter kent dan andersom,ze voelen iedere stemming van je aan.Ik mis hem nog iedere dag,iemand die nog nooit een hond heeft gehad,kan zich dat niet voorstellen, maar de band met zo`n dier is behoorlijk diep
Hélène Westerhof .
Qhazan Fauve du Ruy des Alléades
Geboren op 27 april 1992 en ingeslapen op 24 november 2005 .
Geboren op 27 april 1992 en ingeslapen op 24 november 2005 .
Een gouden hart met een hele boel haar eromheen.
Onze trouwe Briardvriend, die ons nooit in de steek gelaten heeft. Wij hebben onze belofte gehouden, lieve Qhazan.
Je bent in onze armen gestorven zonder pijn.
Claudy en Marlies, je baasjes.
Onze trouwe Briardvriend, die ons nooit in de steek gelaten heeft. Wij hebben onze belofte gehouden, lieve Qhazan.
Je bent in onze armen gestorven zonder pijn.
Claudy en Marlies, je baasjes.
Als ik oud ben, ziek en zwak en pijn verjaagt de slaap,
Als onrust neemt van mij bezit,
doe dan wat onvermijdelijk is
en laat me gaan: de laatste goede daad.
Beslis voor mij en wees niet laf.
Past eigenliefde bij de vriendschap die ik gaf,
of uitstel tot het beter past,
bij een verloren strijd?
Ik ben niet bang tijdens de laatste gang
Jij loopt niet weg: je kijkt me aan
Jij noemt mij bij de liefste naam
en houdt mij stevig vast.
Vandaag voor het laatst
groet ik je met mijn hondenstaart.....
Wat jij liet doen, deed je voor mij!
Je hebt mij pijn bespaard, voor zinloos lijden mij bewaard.
Een zwaar besluit?
Nee, huil maar niet, een wijs besluit
dat werd gegrond
op een oud en uniek verbond:
jij bent mijn baas en ik jouw hond.
Als onrust neemt van mij bezit,
doe dan wat onvermijdelijk is
en laat me gaan: de laatste goede daad.
Beslis voor mij en wees niet laf.
Past eigenliefde bij de vriendschap die ik gaf,
of uitstel tot het beter past,
bij een verloren strijd?
Ik ben niet bang tijdens de laatste gang
Jij loopt niet weg: je kijkt me aan
Jij noemt mij bij de liefste naam
en houdt mij stevig vast.
Vandaag voor het laatst
groet ik je met mijn hondenstaart.....
Wat jij liet doen, deed je voor mij!
Je hebt mij pijn bespaard, voor zinloos lijden mij bewaard.
Een zwaar besluit?
Nee, huil maar niet, een wijs besluit
dat werd gegrond
op een oud en uniek verbond:
jij bent mijn baas en ik jouw hond.
Gedicht van een Briardbezitter gevonden op internet !
Marlies.
Marlies.
